บอย ตรัย  :  Ost:เธอกับฉัน

    -จะได้เจออีกไหม-

โฉบไปอ่านBlogคุณ  Dawnbringerz เมื่อกี๊

ก็พอดีกับวิทยุเปิดเพลงนี้ 

เลยขออนุญาต แปะมาให้ฟัง(เผื่อคุณแวะมา)

เป็นอีกเพลงที่พี่บอย แต่ง และร้องเองได้น่ารักมากๆๆๆ

คนชื่อบอย แต่งเพลงเก่ง แล้วก็น่ารักอย่างนี้ทุกคนรึเปล่านะ


------------------------------------------------------------------

 

ต่อจากนี้คงไม่มีเธอกับฉัน

สุดท้ายแล้วเราก็คงต้องจากกัน

เรื่องราวในวันพรุ่งนี้จะเปลี่ยนไปแค่ไหน

จะพบอะไรไม่รู้ฉันเองยังหวั่น

แต่สิ่งที่รู้ตอนนี้คือใจของฉัน

      ไม่ว่าวันพรุ่งนี้มันจะเป็นอย่างไร

      บอกเธอไว้ว่าฉันคงลืมเธอไม่ได้

      คงคิดถึงเธอ แล้วมีเธออยู่ในใจ..เสมอ

เมื่อนึกถึงวันดีดีที่ผ่านมา

ก็อยากจะย้อนวันเวลาไปอีกครั้ง

ถึงแม้ว่าจากนี้เราจะไม่ได้เจอ

แต่รู้เอาไว้เสมอแม้เราจะห่าง

แต่สิ่งที่จะไม่เปลี่ยนคือใจของฉัน

       ไม่ว่าวันพรุ่งนี้มันจะเป็นอย่างไร

       บอกเธอไว้ว่าฉันคงลืมเธอไม่ได้ 

       คงคิดถึงเธอ และมีเธออยู่ในไจ

                   ความรู้สึกว่ารักที่ฉันมีต่อเธอ

                   จะเก็บไว้เสมอไม่ว่านานเท่าไร

                   และหัวใจจะรอ

                  ไม่ว่าเราจะได้พบกันอีกไหม

  

------------------------------------------------------------------

 

เรื่องจริงก็คือ 

ไม่มีใครอยู่กับใครได้ตลอดไป 

ไม่มีสิ่งใดที่คงอยู่เที่ยงแท้ แน่นอน 

สุดท้ายแล้ว...ทุกคนก็ต้องจากกัน 

ไม่มีใครรู้ว่า พรุ่งนี้จะเป็นยังไงจริงๆด้วย

 

พรุ่งนี้เราอาจจะเหลือแค่..ความทรงจำ..ก็ได้

(แล้วมันจะเป็นเรื่องดี หรือเรื่องร้ายในสายตาคนอื่นล่ะเนี่ย??)

 

เราก็เลยต้องให้ความสำคัญกับวันนี้ไงล่ะ!!!

ถ้าทำไม่ดี แล้วกลับมาแก้ไม่ได้นะเออ

ทำวันนี้ให้ดี 

ส่วนวันข้างหน้าจะเป็นยังไง

ก็หวังไว้.. ว่าไอ้ที่เราทำดีไปน่ะ ..เค้าจะจำเรื่องดีดีของเราไว้บ้าง

เหมือนที่ในหลายๆเรื่อง หลายๆคน 

ถึงเค้าจะเป็นแค่ความทรงจำ  ในใจเรา

แต่เราก็ลืมเค้าไม่ได้เหมือนกัน

 

(ถ้าวันนี้เค้ายังไม่ได้บอก  ......เค้ารักตัวเองมากๆๆๆๆนะ)

 

LiVe & LeaRn

posted on 20 Jul 2008 20:48 by kikiekikie  in InMyMind

 อยู่ที่เรียนรู้...ยอมรับมัน
Live& Learn -เพลงของพี่บอย โกสิยพงศ์ที่ถ่ายทอดโดยคุณกมลา สุโกศล
ได้ยินทีไร  ฉันก็นึกถึงนายทุกที
ก็เพลงนี้เป็นเพลงแรกที่ทำให้เราสนิทกัน..
ฉันขอสารภาพกับนายตรงนี้เลยว่า..ก่อนหน้านี้
ทุกครั้งที่ร้อง (และโหยหวน) ให้ได้แบบตันตำรับ
ส่วนประกอบหลักๆ คือแค่ต้องการความเหมือน
ให้เสียงเหมือน ลีลาเหมือน ถึงจะไม่เพราะเท่าของจริง
 แต่ฉันก็รู้ว่า มันสามารถเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของนายได้เสมอ


วันนี้ สถานการณ์ต่างไป...
ฉันมีเรื่องให้ต้องเศร้า ต้องคิด ...ให้ได้Hurt
มีคนเปิดเพลงนี้ให้ฟัง...
คนแรกที่นึกถึงยังเป็นนายเหมือนเดิม
สิ่งที่ต่างไป...คือฉันลึกซึ้งกับมันมากขึ้น ทุกคำร้อง..ทุกทำนอง ทุกการเอื้อน
ไม่ได้มีแค่ความสนุกสนานอีกต่อไป
วันนี้ฉันยังนึกถึงนาย แค่ร้องไห้ เมื่อได้ฟัง
อินไปกับเพลงจริงๆ

เปิดกลับไปฟังซ้ำอีกครั้ง
ได้ข้อสรุปสำหรับวันนี้
ทั้งหมดที่ต้องทำ ก็อยู่ในเพลงนั่นแล้ว

สุขก็เตรียมไว้..ว่าความทุกข์คงตามมาอีกไม่ไกล!!!

อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน
(ก็เรื่องมันเกิดไปแล้ว..แก้ได้ เท่าที่แก้ได้ )
ตามความคิดสติเราให้ทัน
อยู่กับสิ่งที่มี ไม่ใช่สิ่งที่ฝัน...และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด
(มีแค่ไหน ก็หาความสุขไปแค่นั้นละกัน )
เอาน่า....
หากไม่รู้จักเจ็บปวด  ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ...

 

ปล.1 พี่บอยนี่เก่งจริงๆ
ปล.2 เขียนในวันที่รู้สึกแย่ๆ...และคิดถึงเพื่อนรักคนนึงสุดหัวใจ