โลกหมุนด้วยความรัก

อีกเรื่อง ที่ทำให้ บ่ายวันนั้นมีความสุขขึ้นมาอักโข

คือการมีที่นั่ง จิบกาแฟ

ฟังเพลงสบายสบาย

บทสนทนาเบาๆ เรื่องไปเรื่อย กับเพื่อนสนิทอีกคน

ที่เวลา และจังหวะของชีวิต ทำให้เราต้องห่างกัน

....

ออกวัดจองกลาง

บนถนนฝั่งตรงกันข้าม

เราพบร้านที่ว่า-- บ้านตัวเล็ก--

เจ้าของร้าน ชื่อว่า พี่ปุ๊ก 

(น่ารักมาก ทั้งหน้าตาและอัธยาศัย)

ได้ยินว่าก่อนหน้านี้ พี่ปุ๊ก เคยทำงานให้กับองค์กรระดับโลก

เอ่อ ถ้าไม่ UNESCO ก็ WHO นี่แหละ

แต่เบื่อชีวิตเมืองหลวง

เลยมาหลบมุม  เติมฝันให้เป็นรูปร่าง อย่างที่เห็น 

 เดิมที ร้านมีแค่ zoneด้านหน้าเล็กๆ ขนาดรวม พื้นที่ประมาณ 2x2 เมตร(มั้ง)

ลูกค้าส่วนใหญ่ เลยเกรงใจ ไม่กล้านั่ง  ซื้อกลับไปกินที่ทำงาน ที่บ้านกัน

พี่ปุ๊กเลยขยายร้าน ให้โตมาอีกหน่อย 

มีส่วนที่เป็น open air ด้านนอก อยู่ ในดงต้นไม้ 

หรือ ในร้าน(หอมกาแฟเชียว)

วันนี้ มีเมนูใหม่  เค้กstrawberryครีมสด กับ...

อะไรไม่รู้ มี chese + lime  

อร่อยทั้งสองอย่าง

 พอดีว่าอัดกาแฟมาแล้วตลอดทาง

เลยเปลี่ยนเป็นชาเขียว

(แต่confirm นะคะว่ากาแฟอร่อย เหตุผล?? ก็ขโมยของshe mon ไง)

(ด้วยจรรยา exteenerที่ดี ไม่ควรให้ เห็นหน้า --!)

บรรยากาศร้าน

 นี่ค่ะนามบัตร

ชะรอยว่า พี่ปุ๊กจะรู้ตัว

ว่าเราจะเอามาเขียน

ก็แหม เช้าวันต่อมาเราก็ไปนั่งรอ นั่งกิน (นั่งมอง)

ไปบ๊ายๆพี่เค้าซะขนาดนั้น

ดูดิ่ ขนาดร้านกาแฟยังน่ารักเลย

คิดถึง(กาแฟ)พี่ปุ๊กจัง