สองสามวันก่อน ชีพจรลงเท้า
เลยไปวิ่งเล่นที่เมืองหลวงมา
ไปเช้าวันเสาร์ กลับบ่ายวันอาทิตย์
(แถวบ้านเรัยก เข้าฝัน)
เลยได้ไปเจอเพื่อน love
เดินshopping ลั้นลาด้วยกัน
เดินผ่านร้านขายชุดสวย
ก็แวะ--> ปิด ไปกินข้าว3 ชั่วโมงผ่านไป
วนกลับไปดูอีกรอบ เปิดสมใจ
และระหว่างที่เพื่อนลองชุดแซกนั้นเอง
ด้วยความที่เพื่อนตัวเล็ก ชุดที่ลองนะ size S
แต่ในสายตาเราก็พอดีมากกกก แบบว่า สวยเลย
ก็เชียร์ ... แต่เพื่อนว่า ทุกตัวที่ลอง เอาsize M
เราก็แบบ มองหน้าพี่คนขาย ทำนองขอความช่วยเหลือ
สิ่งที่ได้รับกลับมา
คือสายตาเย็นชา เบื่อหน่าย และประโยคว่า
พี่ทำงานผ้ามา เกือบ 10 ปี เจอลูกค้ามาก็หลายแบบ
และได้เรียนรู้ว่า อย่าเถียงดีกว่า ถ้าลูกค้าจะเลือก
แม้มันจะไม่เหมาะ กับเค้า หรือกับแบบชุด
แต่ถ้าเค้าจะเอา ก็อย่าขวาง
เช่น ลูกค้าเจ้าเนื้อ ใส่หลวมนิดนึง จะดูเพรียว
ลูกค้าตัวเล็ก จะเอา XL
ที่สำคัญคือ ลูกค้าแม่ลูก เลือกให้ลูกยังไง ไม่ว่าแม่ชอบแค่ไหน
แต่คนใส่คือลูก เดี๋ยวเค้าก็เอามาเปลี่ยนเป็นแบบ ที่เค้าชอบอยู่ดี
" บางเรื่อง เราก็ไปยุ่งไม่ได้ "
พี่เค้าสรุปแบบนั้น
......
กลับมาที่เรื่องของเรา หรือของใคร
ใครจะว่าเธอไม่ดี ฉันไม่ดี หรือเขาไม่ดี
ใครจะมาว่า เธอทำอย่างนั้นไม่ถูก ฉัันทำอย่างนี้ไม่เหมาะ
ใครจะมาว่าสิ่งที่เขาคิดนั้น ไม่เหมือนชาวบ้าน มันทั้งขวางโลก
บ้าไปแล้วที่คิดแบบนั้น มีแต่คนไม่เต็มเท่านั้นแหละ
ทำแบบนี้จะเจริญได้อย่างไร
แล้วจะเอาอะไรกิน
หรือ
เค้าอยู่กันได้อย่างไรในสภาพแบบนั้น....
" บางเรื่อง เราก็ไปยุ่งไม่ได้ "
คงเป็นคำตอบเดียวกัน
ลางเนื้อชอบลางยาน่ะครับพี่น้องครับ
)
